Pikaspon
Reisverslag februari 2005

Na een vermoeiende reis land ik op 19 februari 2005 in Colombo, Sri Lanka. Om geen risico’s te lopen verblijf ik de eerste nacht in een hotel net buiten Colombo want het is al avond en dus donker. De volgende dag reis ik naar Hikkaduwa. Een hele onderneming daar het druk is op de weg die ook deels vernield is. Ik reis dan ook soms via binnenwegen. Onderweg passeer ik diverse tentenkampen met tenten van het Rode Kruis en andere hulpverleners. Ook zie ik provisorische tentjes gebouwd op de funderingen van waar eens hun huisje stond.


De monnik Gunarathana is verbaasd maar blij dat ik er al ben. Hij heeft al veel voorbereidend werk verricht. Maandag zijn we naar de bank gegaan om een rekening te openen op naam van de nieuwe stichting Pikaspon. Na het ontbijt gaan we met twee vrachtwagens met hulpgoederen naar de tentenkampen om volgens lijsten de mensen een pakket te geven. e hebben een gesprek met de secretaris van de minister die nu als taak heeft om voor de wederopbouw van dit deel van Sri Lanka te zorgen. Voor € 2.000,00 kan een huisje gebouwd worden met een woonkamer, twee slaapkamers, keuken, veranda en een toilet buiten. Gunaratana heeft 5 huisjes besteld maar ik zeg dat het er 10 kunnen worden gezien het succes van onze actie. De huisjes zullen gebouwd worden op de fundering van waar voor de tsunami een huisje op heeft gestaan. Er is hiervoor geen selectie dus wijs ik funderingen aan waar een huisje op moet komen zonder de eigenaar van de fundering te kennen.


Aan de secretaris heb ik 50% van het totale bedrag van de bouw betaald en de rest, op € 3000,00 na, heeft hij op de dag van mijn vertrek gekregen. Het laatste geld krijgt hij van Gunarathana, die ook gemachtigd is voor de bankrekening, als het laatste huisje is opgeleverd. De bouw van de eerste 5 huisjes start op woensdag 23-02-2005 en de eerste steen zal dan ook worden gelegd. Men probeert voor mijn terugreis een huisje af te hebben, zodat ik de uitreiking van de eerste sleutel nog kan meemaken. En dat is gelukt. Op de dag van mijn vertrek heb ik de eerste sleutel uit kunnen reiken. De huisjes krijgen als naam mee: Pikaspon dat staat voor Pieter, Karin, Sponsors.


Het 11de huisje dat ik laat bouwen bij Galle is voor een familie die ik heb leren kennen tijdens mijn bezoek in mei. De vader was al overleden en voor de moeder heb ik toen, namens vrienden uit Holland, een oogoperatie bekostigd in Colombo. Helaas door de tsunami is de moeder omgekomen en zijn ze ook nog eens hun huisje kwijtgeraakt. Thewanti (de dochter) en haar vriend zorgen voor broertjes en zusjes en wonen nu in een opvangcentrum. Ook hier weer een lachje op de gezichten en zo weet ik dat ook hier onze hulp goed terecht komt. k heb een dodenherdenking bijgewoond. Er waren honderden mensen aanwezig en daar heb ik ook de minister gesproken die mij nu de belofte heeft gegeven om aanwezig te zijn bij het plaatsen van het bord Pikaspon op het bouwterrein.


Vrijdag ben ik met Gunaratana naar Galle geweest en heb daar 200 olielampen besteld voor de mensen die in de tentenkampen wonen. De avond nadat ik de olielampen in het tentenkamp had uitgedeeld kwam ik er weer langs. En dan is het geen donker gebied meer, maar zie je de lichtjes en dan rolt er toch wel een traan over je wangen. De fototoestellen die ik had meegenomen uit Nederland zijn afgegeven op het politiebureau. e volgende dag ben ik met de monnik naar het Ranmal hotel gegaan om voedselpakketten uit te delen aan de mensen die in tentenkampen wonen. Ook dit gaat via lijsten. De namen worden afgeroepen en dan kunnen ze hun pakket komen halen. Het laat me allemaal niet koud.


Er waren ook Oostenrijkers die huisjes bouwden op bestaande funderingen en heb met hun gesproken. Verder heb ik gesproken met hulporganisaties uit Finland, Australië en Amerika. Ze stonden ervan te kijken dat ik als particulier, mede dank zij zoveel sponsors, zo veel werk kon verrichten. De volgende dagen ben ik weer in het tentenkamp geweest en nu vroeg de leiding mij of ik niet kon zorgen voor wat bedden, tafels en stoelen. Ook aan dit verzoek heb ik gehoor gegeven en heb 40 eenpersoons bedden met matrassen gekocht ook nog 40 tafels en 100 stoelen. Die worden verdeeld over de tenten. Nu kan men in een tent met het gezin wisselend slapen op een bed in plaats van alleen maar op de grond.


Op de school die bij de tempel staat heb ik een familie ontmoet. De vrouw sprak mij aan en opperde het plan om in dit gebied een steenfabriek te beginnen. Ik heb met haar de plannen besproken en ben met dit echtpaar in Galle een machine gaan kopen om betonstenen te maken. Verder heb ik drie vrachtwagens zand, twee vrachtwagens grind en 25 zakken cement gekocht zodat ze kunnen starten. Nadat er specie in een steenvorm is gegoten gaat die vorm de trilmachine in en die trilt in 10 seconde het water eruit, zodat de steen een kortere droogtijd nodig heeft. Het loon voor 2 arbeiders heb ik vast betaald zodat ze zonder kosten te maken een maand kunnen gaan draaien. Ook nog een kruiwagen geschonken. Ook hier kunnen nu weer veel mensen hun brood (of rijst) verdienen. We hebben dit gedaan op basis van een lening en ik heb ze gezegd dat ik in december terugkom om te kijken wat ze bereikt hebben. Ook hier komt een bord van Pikaspon Stone Factory bij te staan en donderdag voor mijn terugreis hebben wij de steenfabriek geopend. Ze hebben toegezegd mij iedere twee maanden een verslag toe te sturen. Met de secretaris heb ik de afspraak gemaakt dat de stenen voor de wederopbouw besteld worden bij deze fabriek. n zo komt ook de vraag naar kruiwagens bij mij. Dus 20 andere kruiwagens, schoppen etc. hebben we aan arbeiders op onze bouwlocaties gegeven en je had die blijde gezichten moeten zien.


Fietsen hebben we ook gekocht in totaal 30 stuks. Een nieuwe fiets kost hier ongeveer € 50,00. De meeste worden aan vissers gegeven. Die vissers gaan ’s-avonds vissen en kunnen nu hun vangst niet gaan verkopen omdat ze geen vervoer hebben. Een handelaar koopt die vis nu voor weinig geld en maakt daar goede winst op. Met een fiets als vervoer kunnen die vissers nu zelf hun vangst voor meer geld gaan verkopen. Een fiets heb ik aan een dokter gegeven zodat hij patiënten kan bezoeken. Een kleinere fiets heb ik aan een weesjongen gegeven die in de tempel verblijft en een fiets aan een man die ook in de tempel verblijft omdat hij al zijn familie en zijn huis verloren heeft. Het snoetje van de jongen bij het krijgen van die fiets is niet te beschrijven.

Het is hard werken en veel beslissingen nemen en dat met een temperatuur van 35°. Mijn verblijf in het klooster is erg sober maar goed. Het werkt beter als ik bij de monnik ben. De eerste nacht was mijn bed een houten plank en veel geslapen heb ik dus niet. Gelukkig had men voor de volgende nachten voor een matras voor mij gezorgd. Voor het wassen en plassen moet ik naar buiten, geen enkele luxe hier. Maar wel blijde gezichten van de mensen en de monniken. Die Monniken zorgen goed voor mij, vaak ligt er een kom bananen of een aantal kokosnoten voor mijn deur.


De school die bij de tempel is en waar Gunarathana de leiding heeft bezoek ik ook en men is erg blij om mij weer te zien. Ik was daar n.l. in mei 2004 ook geweest. Uit Holland had ik van een mevrouw veel snoepkettingen meegekregen en heb die daar uitgedeeld. Een heerlijk gevoel om die verraste snoetjes te zien. Gunarathana vertelde dat hij een klaslokaal voor gehandicapte kinderen aan de school wil bouwen. Dus maar weer in de buidel getast en het dak gefinancierd. Dit klaslokaal wordt geopend in december en samen met mijn vrouw ga ik daarheen om de opening te verrichten.


In mijn laatste week in Sri Lanka ben ik samen met Gunarathana naar Colombo gegaan om containers in te klaren die vanuit Holland verscheept waren. Gelukkig had ik van de minister een brief gekregen waarin stond dat wij geen inklaringsgeld hoefden te betalen. En dat werkte. Wij kregen onze containers met hulpgoederen mee. Voor de monnik Gunarathana zal deze brief nog vaak van pas komen.


Ik heb een oude invalide man ontmoet die in een oude aftandse rolstoel zat en daarin ook moest slapen omdat hij geen bed of matras meer had. Op de grond slapen ging niet. Wat moet je dan doen. Van het geld dat je nog hebt een bed en een matras kopen en daardoor voor die man de zon weer een beetje laten schijnen. Ook heb ik voor een visser een motor gekocht voor zijn boot. Die boot lag bij zijn huis ten tijde van de tsunami en dat was behoorlijk landinwaarts. De boot is wel wat beschadigd maar zeker nog bruikbaar. En zo kunnen er weer 2 gezinnen leven van de visvangst. En zo komen er veel mensen naar je toe die zeggen: mijn huis is ook weg, kun je mij ook een nieuw huis geven. En dat gaat dan niet want al ons bijeen gebrachte geld is besteed. En ik ben blij met alles wat we hebben kunnen doen.


Ik wil dan ook namens de mensen uit Hikkaduwa en omgeving en de monnik Gunarathana alle sponsors van harte bedanken voor de financiële bijdrage waardoor dit alles gerealiseerd kon worden en wij met zijn allen voor veel blijde gezichten hebben gezorgd.

Pieter van de Laar